Adresy IPv6
Internet Protocol version 6 (IPv6) to następna generacja protokołu IP, będąca następcą IPv4, który jest nadal dominującym protokołem w Internecie. Głównym motorem przeprojektowania Internet Protocol jest przewidywane wyczerpanie adresów IPv4. IPv6 został zdefiniowany w grudniu 1998 r. przez Internet Engineering Task Force (IETF) z publikacją standardowej specyfikacji RFC 2460.
Pod koniec lat 80-tych XX wieku okazało się, że są potrzebne nowe metody ochrony przestrzeni adresowej i wprowadzono IPv6. Szacunkowe ramy czasowe aż do całkowitego wyczerpania adresów IPv4 były różne. W 2003 r. Paul Wilson (dyrektor APNIC) stwierdził, że wyczerpanie adresów IPv4 zajmie jeszcze 10-20 lat. We wrześniu 2005 r. raport Cisco sugeruje, że grupa dostępnych adresów wystarczy na 4-5 lat. W maju 2009 r. kolejny raport przewiduje, że pula niepodzielonych adresów wyczerpie się w czerwcu 2011 r., a regionalnym RIR adresy skończą się w marcu 2012. Wtedy musimy być już gotowi do używania IPv6.
Kiedy po raz pierwszy podłączony do sieci host wysyła żądanie o parametry konfiguracyjne, jeśli odpowiednio skonfigurowany, router odpowie na żądanie. Jeśli adres IPv6 autokonfiguracji nie spełnia wymagań, sieć może używać konfiguracji Dynamic Host Configuration Protocol dla IPv6 (DHCPv6) lub komputery mogą być skonfigurowane statycznie.
Bezpieczeństwo sieci jest elementem architektury IPv6. Wsparcie IPsec jest obowiązkowe w IPv6, w przeciwieństwie do IPv4, gdzie jest to opcja. IPsec jednak nie jest powszechnie wykorzystywany w chwili obecnej, z wyjątkiem zabezpieczenia ruchu między routerami IPv6 protokołu Border Gateway.
Podstawową przejścia od IPv4 do IPv6 jest obecność implementacji tych dwóch protokołów w systemie operacyjnym. Dual-stack IP może działać całkowicie niezależnie lub może używać hybrydowego podejścia, które jest realizowane w nowoczesnych systemach operacyjnych na serwerze i komputerze użytkownika końcowego.